قاف

قاف نام کوهی است افسانه‌ ای و بلند که گویند گرداگرد زمین را پوشانده و خورشید از پشت آن طلوع می‌کند.

در افسانه‌ها آمده‌است که خورشید شب‌ها را در چاهی پشت کوه قاف می‌گذراند. کوه قاف مکان چشمه آب حیات نیز ذکر شده و در ادبیات کنایه از دورترین نقطه جهان است.

پیشینیان کوه قاف را میخ زمین می‌دانستند. جنس آن را از زمرد سبز نوشته‌ اند و به باور آن‌ها کبودی آسمان همان روشنایی زمردین است که از این کوه بازمی‌تابد وگرنه آسمان در اصل از عاج سپیدتر است.

در کوه قاف هیچ آدمی زندگی نمی‌کند. فاصله کوه قاف تا آسمان به اندازه قد انسان است.

در ادبیات فارسی قاف را نشیمن سیمرغ و عنقا ذکر کرده‌اند.

ابیاتی از بلبل نامه عطار:

تنت قاف است و جانت هست سیمرغ

ز سیمرغی تو محتاجی به سی مرغ

حجاب کوه قافت آرد و بس

چو منعت می ‌کند یک نیمه شو پس

به جز نامی ز جان نشنیده ای تو

وجود جان خود تن دیده ای تو