بعد از سینما
نویسنده : فاطمه اختصاری - ساعت ۱:٤٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٥ آذر ۱۳٩۱
 

دیشب به همراه چند تا از دوستان صمیمی ام رفتیم سینما و فیلم «زندگی خصوصی خانم و آقای میم» را دیدم. دیدنش را توصیه می کنم. اما الان بحثم سر نقد سینمایی فیلم نیست. بحثم سر «سوتی» است.

این دفعه ی چندم است که می روم سینما و می بینم فیلم، سوتی پزشکی دارد. خب عزیز نویسنده! کارگردان محترم! شما که بیس توجیهی و ضربه ی فیلمتان هم روی همان مساله ی پزشکی است، واقعا اینقدر برایتان سخت است که درباره ی آن سرچ کنید؟! همین گوگل اصلا! نشد، یک زنگ بزنید به یک ماما، به یک پزشک بپرسید! بپرسید تا برایتان بگویم:

هنوز هفته ی 12 بارداری، یعنی پس از اتمام ماه سوم، رحم از لگن مادر خارج می شود. پس اگر بیایی توی فیلمت بگویی در این مدت بر اثر ضربه سقط شد یا شکم زن حامله را بزرگ نشان بدهی یعنی سوتی!

هنوز هفته ی 20 بارداری، یعنی پس از اتمام ماه پنج، صدای قلب جنین کاملا شنیده می شود(توسط گوشی مامایی، داپلر و سونی کید). حالا اگر قبل از این زمان توی فیلمت نشان بدهی که بازیگرت رفته سونوگرافی و صدای قلب بچه هم گوپ گوپ گوپ گوپ دارد شنیده می شود، عزیز من یعنی سوتی!

یعنی اندازه ی 5 دقیقه وقت گذاشتن و تحقیق کردن، فیلمت برایت ارزش ندارد. یعنی با همین سوتی ریز، جلوی من ِ ماما، من ِ پزشک، من ِ مادر حامله ی آگاه که تجربه اش را داشته ام، ابهت فیلمت را می آوری پایین!

 

«این را به پای بچگی ام نگذار دیگر برایم آب شدن سخت است

روزی هزار مرتبه از عشقت لبریز التهاب شدن سخت است

یک کسر احتمالی ناچیز است تا یک نفر شبیه خودش باشد

من واقعا شبیه خودم هستم؟ باور کن انتخاب شدن سخت است»

آرش فرزام صفت